Inge  Bogers

Inge Bogers

Behaald : 2.885,00
Toegezegd: 175,00
Doel: 2.500,00
100% Complete
1 beklimmingen 7 juni 2018
Nog
232 dagen,
13 uur,
22 minuten en
14 seconden
Voorlopige eindstand
In juni is er bij mij borstkanker vastgesteld. Een hele schrik, ineens staat je wereld op zijn kop en dat van je naasten ook. Ik ben druk bezig met het proces. De laatste chemo's en dan volgt in januari de operatie. Daarna zal bekeken worden hoe verder. Ik ben de Stichting 2climbtoraise erg dankbaar dat ik achterop de tandem de berg mag gaan bedwingen!
Het is mijn persoonlijke doel om alle shit op de berg achter te kunnen laten en weer verder mijn leven op te pakken, Maar ik fiets ook voor diegene die niet kunnen fietsen en ik fiets ook voor onderzoek. Want wat zou het mooi zijn als kanker te genezen is. 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. Dat moeten we gaan stoppen. Doneer!! Opgeven is geen optie. Still going strong en carpe diem!!

Prikbord

  • Pluk de dagReacties (0)
    Inge Bogers-15-05-2018
    Lieve allemaal
    Dank jullie wel voor jullie gulle giften!
    Soms komen er dingen op je pad, die je van te voren niet kunt voorzien. De borstkanker was zoiets. Helaas is er nog meer leed op mijn/ons pad gekomen. In maart is mijn moeder gediagnosticeerd met de verschrikkelijke ziekte ALS. Ze is na een ziekbed van 7 weken overleden. Afgelopen vrijdag was haar uitvaart. Heel erg verdrietig.

    Ik had me voorgenomen om die Alpe te gaan bedwingen, om iedereen, maar zeker ook mijzelf, te laten zien dat opgeven geen optie is, dat je door moet gaan. Maar de afgelopen weken zijn een rollercoaster geweest. Nog maar net had ik zelf mijn laatste behandeling achter de rug en toen sloeg het noodlot bij mijn moeder toe.

    En waar ik voorheen van plan was om hard te trainen, ben ik de afgelopen weken bezig geweest met er zijn voor mijn moeder, er zijn voor mijn vader, en te mantelzorgen. Niemand had in maart kunnen voorzien, dat het proces zo snel zou verlopen. En wat ben ik blij dat ik dat nog heb kunnen doen. Die momenten met mijn moeder koester ik!

    Op dit moment kan ik de berg niet op. Zoiezo is het een emotioneel ding om die berg te bedwingen, maar met het verdriet wat ik nu voel, is het teveel. Dan er bij heb ik ook te weinig getraind. Ik kan nu nog niet te ver vooruit kijken, die berg ga ik misschien volgend jaar wel beklimmen, die berg blijft bestaan. Ik ben blij dat ik de afgelopen weken nog bij mijn moeder heb kunnen zijn.

    Het sponsorgeld krijg ik niet terug. Want dat geld is rechtstreeks naar het KWF gegaan. En namens het KWF, dank jullie wel, dank jullie wel voor jullie gulle giften. Voor zo'n belangrijk doel. Het is zeker niet weggegooid. En zou ik volgend jaar weer meedoen, dan geldt het sponsorgeld van dit jaar.

    Ik hoop dat jullie begrip hebben voor mijn situatie. Zoals mijn moeder zou zeggen, we weten niet wat er op ons pad komt. Pluk de dag!
    Lieve groet!
  • Polletje piekhaarReacties (0)
    Inge Bogers-9-03-2018
    Iedereen weet dat je je haren gaat verliezen, wanneer je chemo gaat krijgen. Vanaf het begin heb ik geroepen beter haar en borst eraf, dan dit met de dood moeten bekopen. Dus die haren gingen eraf. En wat een emotioneel moment had kunnen zijn, werd een grote lachstuip. Ik had besloten mijn broer mee te nemen. En ik had me geen betere metgezel kunnen wensen. 

    De maanden zonder haren ben ik doorgekomen met een pruik en met een pet. En eigenlijk had die pet al snel de voorkeur. Mensen die mij kennen, dachten weer terug aan mijn wandelvakanties in een vorig leven. En ik vond het ook wel makkelijk, geen gekriebel op mijn hoofd. Als ik naar officiële gelegenheden ging zette ik braaf de pruik op, maar ik was blij als hij weer af mocht. 
     
    Naar mate de chemo's vorderden en veranderen van samenstelling, begon ook mijn haar weer wat te groeien. Elke mm was meegenomen.
    Inmiddels zijn we 12 weken na de laatste chemo. En mijn kaal koppie heeft plaats gemaakt voor een grijs polletje piekhaar.

    Nog niet overal evenveel, en dat vind ik best beangstigend, maar er is weer haar! Wel grijs/wit en dat is ook even wennen, voor iemand die haar haar enthousiast kleurde in alle kleuren tussen rood en bruin.

    Thuis loopt dit polletje piekhaar vrij rond, maar buiten vind ik het toch nog veiliger om de pet (daar is ie weer!) op te zetten. Ik hoop dat mijn haar net zo snel weer gaat groeien als de krokusjes en sneeuwklokjes buiten, en dat ik het voorjaar met een fijne haardos in kan gaan!
    Hoop doet leven ;)!

  • BestralingenReacties (0)
    Inge Bogers-26-02-2018
    Zoals ik al eerder vertelde, ook de bestralingen zouden deel uit gaan maken van mijn behandelplan. Buiten de informatiefolder had ik niet heel veel informatie en wist ik niet zo goed wat mij te wachten stond. 

    Maar je maakt wat mee! Zo ben ik eerst getatoeëerd. Is dat wat... geen mooie draak, maar gewoon 3 minuscule puntjes, zodat ik elke keer op dezelfde manier op de tafel lig.

    Ook zit mijn lijf onder viltstiftstrepen, ook dit weer met als doel om mij zo goed mogelijk op de tafel te plaatsen. Als de medewerkers ook maar even twijfelen aan de lijnen, pakken ze fanatiek hun stiften en tekenen het weer bij.  Ik beticht ze er stiekem ook van dat ze dat bijtekenen helemaal te gek vinden!

    Dan nog een fenomeen. Er is bekend dat bestraling hartschade kan veroorzaken (ik had nog niet genoeg ellende..) Om dit te voorkomen, moet je een bepaald ademcommando volgen. In de hoop dat hiermee de problemen geminimaliseerd worden.

    De eerste keer mocht manlief mee. Ten tijde van de bestraling staat hij aan de andere kant van de muur. Maar wanneer ik druk bezig ben met de ademcommando's (adem in, adem uit, inademen en vasthouden....... en weer doorademen) kan ik me toch niet aan de gedachte onttrekken, dat dit eigenlijk een heel maffe situatie is.  Ik zuchtend op een tafel, manlief achter een muur meekijkend. Ik krijg mijn instructies via de intercom, niet 1, niet 2, maar wel 15 keer.

    Ergens diep van binnen begint een lachkriebel op te borrelen, maar ja, het is een serieuze aangelegenheid. Dus vooral niet lachen...even tanden op elkaar!

    En zo gaat het al 11 dagen. Nog 5 te gaan. Gelukkig kan ik lekker zelf met de auto heen en terug. En buiten de vermoeidheid is het gelukkig nog goed te doen. Afkloppen! Want juist in deze derde week kunnen de meeste klachten ontstaan.
    Ach, hebben we dat niet eerder gehoord bij de chemo en bij de operatie... Iedereen reageert verschillend. Ik ben nog hoopvol!
    Nog even doorbijten, dan zit deze etappe er ook weer op.


     
  • UitslagReacties (0)
    Inge Bogers-27-01-2018
    Een dikke week na de operatie volgt de uitslag. Is de kanker nu echt helemaal weg? Jeetje wat kan een mens zenuwachtig zijn, maar ja het is ook allemaal beladen.
    Helaas krijg ik slecht nieuws. In de weggehaalde klier zijn nog kankercellen gevonden. Met als gevolg dat ik nog bestraling nodig ga hebben. Een domper, een echte tegenvaller. En anderzijds ook blij dat er nog wel behandeling mogelijk is. Hoeveel mensen zijn er niet, die niet meer (volledig) behandeld kunnen worden...

    Maar het nieuws moet echt even bezinken. Tranen drogen en weer doorgaan. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. 
    Opnieuw weer naar het ziekenhuis; meer tekst en uitleg, ook over de hormoontherapie. Tjeetje...dat is ook niet mis. Maar ook het besef...ik heb geen keus, ik moet door.

    Ik wil ook door, alles voor genezing. Ik ben echt nog niet klaar op deze aardkloot. Ik wil mijn jongens nog groot zien worden, ik wil nog wat kunnen betekenen voor de mensheid.

    Ik wil.... dat de hormoontherapie en de bestralingen me mee gaan vallen en goed aan gaan slaan!
    Maar het betekent wel weer een etappe die erbij komt. En dat moet landen. Ik mag vanaf 8 februari 16x gaan bestralen. 1 maart is de laatste bestraling... en die hormoontherapie...daar ben ik de komende 5 tot 10 jaar nog wel mee zoet. Kom kunstmatig in de overgang, met alle ellende van dien.

    Dus als je me eens neutelig aantreft, weet dan... het ligt aan die hormonen ;) Alvast mijn excuses.
  • AfstrepenReacties (0)
    Inge Bogers-27-01-2018
    En zo werd het 10 januari...dag van de operatie. Terugkijkend is het me echt meegevallen. Misschien ook wel door de oxazepam die ik aangeboden kreeg. Jeetje wat een spul...zo relaxt de operatie in gegaan. Ik had er ook vrede mee...hoe raar het ook mag klinken. Ik heb een half jaar de tijd gehad om afscheid te nemen. En hopelijk op deze manier de kanker te verbannen uit mijn lijf. En tuurlijk was het spannend, maar uiteindelijk om 17.00 uur kwam ik weer op de afdeling terug. Nog wat praatjes van de morfine...blij met een glaasje water, man, kids en familie om me heen. Een onrustige nacht en de volgende dag lekker om 12 uur weer naar huis. Een borst minder en een prothese rijker. Geen pijn, nog een beetje dizzy, maar blij dat ik het er goed van af had gebracht, en lekker naar mijn eigen bedje kon.

    Een paar dagen later was het de aftrap van de Alpe d'Huez van de stichting 2 climb to raise. Ik durfde het aan om een uurtje aan te sluiten. Wat een vibe, wat een positiviteit! Alles voor de stokers. Hoewel ik er nog even niet aan moet denken, drie dagen na de operatie, is het heel fijn om er even bij te zijn. De ervaringsverhalen te horen en kennis te maken met mijn captain Nico. Wij gaan samen die berg bedwingen... en opgeven is geen optie. Go for it! Maar eerst...effe bijkomen.



  • FeestdagenReacties (0)
    Inge Bogers-2-01-2018
    En dan ineens is het 20 december...de laatste chemo. Zo'n raar idee dat deze cyclus ineens afgelopen is. Ik heb continue geroepen...het mag van mij Kerst worden, want dan is de chemo afgelopen. En dan is het Kerst...raar hoor. 2 Fijne dagen gehad. Op Eerste Kerstdag heerlijk aangeschoven met het gezin bij mijn ouders. Was heel gezellig. Dankbaar dat dat zo kan. Tweede Kerstdag was wat minder. Balen van het feit dat ik nog weinig haren heb en dat de ziekte zo zichtbaar is. Had geen zin om mee te gaan naar de levende kerststal. Geen zin in confrontatie met de ziekte. Een half jaar is lang...en het eind is nog niet in zicht. En toen werd het Oud en Nieuw. Ik heb zo'n slechte oudejaarsdag gehad. Want terugblikken op 2017 was moeilijk. Emotioneel ook. En ook nieuwjaarsdag met gelukkig nieuwjaar en de beste wensen vond ik maar lastig. En ondanks dat we niet thuis waren en ook geen familiebezoekjes af hoefde te leggen, bleek ook dit een beladen dagje te zijn. Ik ben blij met 2 januari vandaag en natuurlijk ben ik positief en wil er een top jaar van maken...maar die dagen...ik ben blij dat ze om zijn!! Nu vooruit kijken. Woensdag 10 januari ga ik geopereerd worden...de tweede etappe zullen we maar zeggen. Heftig..maar een noodzakelijk kwaad. De kanker uit het lijf halen!! Spannend ook. Maar...met opgeheven hoofd gaan we hier weer in. Tuurlijk zijn er bibbers en gedachten wat als....
    Ik ga ervoor. Steek jij ook een kaarsje aan en duim jij op een goede afloop?
    Dank je wel 😘

  • Laatste chemo'sReacties (0)
    Inge Bogers-6-12-2017
    Wat in juni nog zo'n lange tijd leek, is toch redelijk snel verlopen. Vanochtend chemo 12 gehad..nog maar 2 te gaan. 20 december de laatste chemo.
    Raar is dat..zo naar dat moment uitgekeken, maar nu toch ook wel een kriebel in de buik en dan..hoe verder. In januari volgt de operatie.

    Een half jaar geleden dacht ik alleen maar hoe kom ik het half jaar in godsnaam door. Intussen weet ik dat je zeker ook goede dagen hebt tijdens een chemoperiode. En dat humor, soms zwartgallig, en muziek je ver kunnen brengen. Hoop en vertrouwen in de toekomst...hoe moeilijk ook, maakt het draaglijk. De ene dag wat beter dan de andere, maar toch. Er voor gaan. Vandaar ook de uitdaging om de beroemde berg op te gaan. We gaan ervoor..do it...opgeven is geen optie. Doneer!! 


  • Uitdaging!Reacties (0)
    Inge Bogers-27-01-2018
    Niets is toevallig...al is dat weleens confronterend. 2 weken geleden zag ik op FB de oproep van de stichting 2climb2raise. Ze waren op zoek naar stokers.  Mensen met kanker of ex kanker patiënt die de Alpe du Huez op willen fietsen. Achterop de tandem. In eerste instantie nog steeds die schrik. O ja..ik bén kanker patiënt en daarna de gedachte...misschien iets voor mij. Maar ik parkeerde het in mijn hoofd..maar het bleef door mijn hoofd spoken...

    Uiteindelijk een mail gestuurd en vrij snel  bericht terug .  Ze wilden graag met mij in gesprek. Twee enthousiaste heren vertelden honderduit. De glimlach ging niet meer van mijn gezicht. Dit was een speciale kans...  

    En natuurlijk heb ik me opgegeven. Wat zou het fijn zijn om de K -periode af te sluiten en alle shit op die berg achter te laten en daarna proberen de draad weer op te pakken. Maar ook om geld in te zamelen, voor hen die niet kunnen fietsen. 1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker. 1 op de 7... Niet normaal. Dus daarom doe ik mee. Wil je mij steunen.. heel graag. Doneer! Alvast heel hartelijk bedankt!

Top Donaties

Anoniem
200,00
Woodside
150,00
Anoniem
100,00
Anoniem
100,00
Anoniem
100,00

Onze sponsors